Yeni bir laf çıktı.
Neymiş?
-Dindarlar siyaset yapmasın!
Sebep?
Aldık, kabul ettik.
Elimizi korkak alıştırmayalım.
Torbanın içine “milliyetçi-muhafazakâr” kesimi de koyalım.
Öyle ya…
Siyasetin ana omurgasını “dindar-milliyetçi-muhafazakâr” çoğunluk oluşturuyor.
Bizde milliyetçilik ile muhafazakârlığı dindarlıktan ayrıştırmak da mümkün değil.
Ne oldu?
-Yüzde 70’imiz “saf dışı” kaldı.
Yani?
-Sağ şeridi kapattık.
Sinyali yakalım, “sol şeride” bakalım.
Ama…
Aynı mantıkla.
Nedir durum?
-Hırsızlık, yolsuzluk, arsızlık, ahlaksızlık almış yürümüş.
Kendilerini “çağdaş, aydın, ilerici, aklın ve bilimin ışında parlayan, seküler, laik, Atatürkçü” diye tanımlayanlar suç dosyalarında boy gösterme yarışında!
Böylece…
Kötü temsil yüzünden insanlar “Atatürkçülükten soğuyor” olabilirler.
Bu kafa bizi nereye götürür?
-27 Mayıslara, 12 Eylüllere…
Ama efendim hangi devirdeyiz, olur mu öyle şeyler artık?
-Öyle bir olur ki…
Demokrasi, millet iradesi, siyaset…
Buraya gelinceye kadar nice “bedeller” ödendi.
İktidarıyla, muhalefetiyle…
Sağıyla, soluyla…
Bunca “ders” boşuna olmamalı.
Ekranları, sayfaları, zihinleri kaplayan “umutsuzluk” kimsenin işine yaramayacak.
Yakın tarihimizin en büyük hamlesi…
Nedir?
-Terörsüz Türkiye süreci.
Kim başardı?
-Siyaset.
Demek ki, oluyormuş.
En can yakıcı sorun “siyasetle” çözülebiliyormuş.
Umutsa umut…
Modelse model…
Yeni, sivil, demokratik anayasa için yol alabildiğine genişlemişken…
İçine saplanıp kaldığımız meselelere bakın!
Şimdi kafayı toparlayıp “siyaset” yapma vaktidir.
Başka yol?
-Yok..!
Selametle