“09.05’te duran zaman”

10 Kasım… Takvimde sıradan bir gün, milletin yüreğinde kapanmayan bir yara. Saatler 09.05’i gösterdiğinde yalnızca bir saat durmuyor; milyonlarca insanın boğazına bir düğüm oturuyor. Ne acayiptir ki Atatürk’ü hiç görmeyen nesiller, onun sesini hiç duymayan çocuklar bile bugün gözleri dolarak Anıtkabir’e koşuyor. Demek ki bazı sevgiler tanışmakla değil, hissetmekle başlıyor.

Peki, bu nasıl bir ömürdür ki üzerinden yıllar geçmesine rağmen hâlâ milyonları aynı duyguda buluşturuyor?

Mustafa Kemal, yalnızca bir komutan değildi. Zekâsıyla çağının ötesine geçen, yokluk içindeki bir millete bağımsızlığın mümkün olduğunu gösteren, savaş meydanlarından Cumhuriyet’e uzanan bir aklın sahibiydi. Üstelik kendisine hayranlık duyan yalnızca kendi milleti değildi. Çanakkale’de karşısında savaşan devletlerin temsilcileri bile cenazesinde saygıyla hazır bulundu. UNESCO ise 1978’de aldığı kararla onu uluslararası anlayışa, iş birliğine ve barışa katkı sunan olağanüstü bir reformcu olarak tanımladı.

Son günlerine dair bir anı ise insanın yüreğine dokunuyor. 29 Ekim 1938’de, Dolmabahçe önünden geçen Kuleli Askerî Lisesi öğrencilerinin vapurdan yükselen “Atamızı görmek istiyoruz!” sesleri karşısında gözlerinin dolduğu anlatılır. Düşünün… Bir milletin geleceğini kuran adam, o geleceğin çocuklarına kavuşamamanın hüznünü yaşıyor.

Ve 10 Kasım sabahı…

Bir millet yüreğinden bir parça kaybetti.

Bugün kendimize sormamız gereken asıl soru şu: Atatürk’ü ne kadar anlıyoruz? Yoksa bilip de bilmemezlikten mi geliyoruz? Onu anmak, yalnızca bir dakikalık saygı duruşuna sığdırılabilir mi? Eserlerini okumadan, fikirlerini anlamadan, Cumhuriyet’in kazanımlarına sahip çıkmadan Atatürk sevgisinden söz edilebilir mi?

Atatürk’ü sevmek, onu yalnızca özlemek değildir. Akla, bilime, eğitime, bağımsızlığa ve çağdaşlığa sahip çıkmaktır.

Biz onu görmedik. Ama bıraktığı ışığı gördük. Şimdi mesele, o ışığın altında yürümek değil, onu gelecek nesillere taşıyabilmek.

Atatürk’ün ardından ağlamak bir sevgi göstergesi; onun emanetine sahip çıkmak ise bir sorumluluktur.

Saat 09.05’te başımızı eğeceğiz. Ama 09.06’da dimdik duracağız. Onun bize bıraktığı Cumhuriyet, gözyaşlarıyla değil, kararlılıkla yaşatılacak.

Ruhun şad olsun, Atam. Seni tanımayanlar bile seni özlüyorsa, demek ki sen bu millete yalnızca bir vatan değil, hiç bitmeyecek bir sevda bırakmışsın.

Selametle.