“Toplumsal çöküş alarmı”

Bir toplumun geleceğini sadece ekonomik göstergeler değil, sahip olduğu değerler de belirler. İnancın, ahlakın, aile yapısının ve toplumsal dayanışmanın giderek zayıfladığı bir dönemde, hepimizin kendimize şu soruyu sorması gerekiyor: Gerçekten nereye gidiyoruz?

Yozgat’ta yaşı 60 ve üzerinde olanlar, 80’li ve 90’lı yılları rahatlıkla hatırlayabilirler. Başta aile hayatımız olmak üzere, her birimizin özel hayatı dâhil, Allah’ın emri üzerine veya toplumun genel ahlak değerlerine uygun yaşama mecburiyeti anlayışıyla hayatımızı idame ettirirdik.

Siyasette, ticarette, akrabalık ilişkilerimizde, düğünümüzde, cenazemizde ölçümüz vardı.

Peki şimdi nasıl?

Nasıl yaşayıp neye inanıyoruz?

Hayatımızın merkezinde ne veya neler var?

Bir anket şirketi çok dikkat çekici bir araştırma yaptı. İşte sonuçları!

MAK Danışmanlık şirketi tarafından 23 il ve 154 ilçede yüz yüze yapılan anket, aslında toplumdaki çürümüşlüğü apaçık ortaya koymuş. Ankete katılanların durumu şöyle:

%14’ü Allah’a inanmıyor.

%25’i meleklere inanmıyor.

%24’ü Kur’an-ı Kerim’e inanmıyor.

%37’si Peygamberimize inanmıyor.

%45’i kadere inanmıyor.

%78’i namaz kılmıyor.

%27’si öldükten sonra dirileceğine ve hesaba çekileceğine inanmıyor.

%55’i Ramazan ayında dahi oruç tutmuyor.

%59’u selamlaşırken “Selamünaleyküm” demiyor.

%20’si dua bile etmiyor.

%43’ü hiç camiye gitmemiş.

%75’i eğitim almak için hiçbir Kur’an kursuna gitmemiş.

%74’ü okumasını biliyor ama evindeki Kur’an-ı Kerim’i okumuyor.

%68’i Kur’an-ı Kerim’i Arapça olarak okuyamıyor.

%83’ü Kur’an-ı Kerim’in Türkçe mealini hiç okumamış.

%77’si Peygamberimizin hayatını hiç okumamış.

%70’i dini (İslam) ile ilgili bilgileri öğrenmek için okumuyor.

%85’i Cennet’e gideceği kesin olsa bile Cennet’e gitmek için ölmeyi düşünmüyor.

%46’sı halifelik istemiyor.

%10’u günah işlediğini biliyor ve pişman bile olmuyor.

%35’i gusül abdesti almıyor veya bilmiyor.

Ve yine geçen haftanın en ilginç olaylarından birisi de Ankara’da yapılan bir uygulama oldu.

Keçiören Belediyesinde görevli 213 personelin kan ve saç örnekleri alınmış, 171’inde uyuşturucu izlerine rastlanmış. Sadece 42 kişi temiz çıkmış. Daha psikolojik sorunları sebebiyle hap kullananlar buna dâhil değil. Alkol kullananların birçoğu buna dâhil değil.

Şuna bakın; Keçiören’in nüfusu 1 milyona yakın… Keçiören İlçe Belediyesinde işçi, memur ya da norm kadro, taşeronda çalışan, işçi ve memur toplamında 4 bin 500 kişi çalışıyor.

Önümde, merkez ilçe nüfusu 100 bin civarında (il nüfusu 600 bin civarında) olan bir il belediyesinde 1.000’e yakın personel var.

Nasıl oluyor bu?

Bu çarpıklığın, rüşvetin, torpilin çalışanlar ve şehir sakinleri üzerinde psikolojik bir baskısının, bir stresin sebebi olduğu düşünülüyor.

Şimdi asıl sorun şu: Baştaki kamuoyu araştırması mı bu felakete zemin hazırlıyor, bu ahlaksızlık ve yozlaşma mı bu sonucu doğuruyor?

Şunu görelim; Bu sonuç sağ-sol, Alevi-Sünni, okumuş-okumamış, Türk-Kürt, doğusu, batısı, kuzeyi ve güneyi ile bütün ülkeyi kapsıyor. Hatta yozlaşma; okumuş, gelir düzeyi daha yüksek, siyasetten nemalanan çevrelerde daha fazla.

Hakikaten, yukarıda önemine binaen yazdığım veriler insanı dehşete düşürecek nitelikte.

Nereye gidiyoruz?

Ekonomik rahatlıktan mıdır?

Sosyal çürümüşlük müdür?

Özentimidir?

Kısaca hepimiz şunu bilelim:

Bir insanda iman, ahlak ve haya olmazsa ne kendisine, ne ailesine ne de vatanına hiçbir faydası dokunmaz.

Elbette ümitsiz değilim.

Elbette dizlerime vura vura dövünecek hâlim yok!

Bugünleri, bu durumları bilelim; teşhisini, tespitini yapalım.

Sonra da hem devlet olarak hem millet olarak çözümüne bakalım.

Selametle…