“İyiliğin kılığına girmiş kötülük”

İnsan, fıtratı ve yaratılışı itibarıyla hem iyiliğe hem de kötülüğe yatkındır. Zaten kâinatta her şey zıddıyla kaimdir.

Bir insana “iyi” diyebilmek için önce kötünün ne olduğunu, kötülüğün nasıl bir şey olduğunu bilmemiz gerekir. İnsan; başta kendisine, sonra eşine, ailesine, anne babasına ve akraba taallukatına güzel, faydalı bir şey yapmışsa, işte ona iyi denir; yaptığı işe de iyilik denir.

İyiyi ve iyiliği gözümüz gibi sakınmalı, korumalıyız. İyiliğe hiçbir zaman gölge düşmemelidir. İçine çıkar giren hiçbir şeyin adı zaten iyilik olmaz.

İnsanı her zaman en çok yaralayan kötülük değildir. Çünkü kötülük kendini ele verir; ondan korunmanın yollarını ararız. Adı üstünde, kötüdür. Ama iyiliğin kılığına girmiş kötülük yalnızca bir insanı değil, toplumun vicdanını da yaralar. Gülümseyen bir yüzün ardındaki kirli hesap, uzatılan bir elin içindeki menfaat, güzel sözlerin arasına gizlenmiş hile… İşte bunlar güveni sessizce tüketir.

“İyi olmak hedeftir; attığımız adımlar ise o hedefe ne kadar yaklaştığımızı ölçer.” der Dedem Korkut. Çünkü insan, kendini iyi ilan ederek değil; geride bıraktığı izlerle iyiliğini ispat eder. Her adım ya gönülleri onarır ya da farkında olmadan kırar. İyilik, söylenen bir cümleden çok yaşanan bir ahlaktır.

Bir insanın yaptığı hata önce kendisini bulur. Dünyada da ahirette de insan ameliyle yüzleşir. Bireysel olan her davranış, öncelikle kişiyi etkiler.

Fakat bir de topluma karşı işlenen kusurlar vardır ki onların yükü çok daha ağırdır. Çünkü güveni kırmak, yalnızca bir kalbi incitmek değildir; insanların birbirine olan inancını da eksiltmektir.

Bir kez aldatılan insan, ikinci kez uzanan samimi bir ele bile tereddütle bakar. Bir kez kandırılan kişi, gerçek iyiliği de sorgulamaya başlar. Böylece kötülük yalnızca bir kişiye zarar vermez; iyiliğin de önüne gölge düşürür, çoğalmasına engel olur. En acısı da budur. Gerçekten iyilik yapmak isteyenler bile, başkalarının hileleri yüzünden şüpheyle karşılanır.

İnsan, sık sık kendi vicdanına dönüp bakmalıdır. Bir kişi bile senin izlediğin yolda senden zarar görmüşse, bir gönül senin yüzünden kırılmışsa, bir insan yaptığın bir iş sebebiyle güvenini kaybetmişse, bunun vebalini düşünerek davranışlarını yeniden sorgulamalısın. Çünkü iyilik yük bırakmaz, yük alır. Vebal olmaz; güç oluşturur. Kibir üretmez, tevazuyu büyütür. Gösteriş istemez, sessizce kök salar.

Bugün belki de en büyük yoksulluğumuz, güven yoksulluğudur. İnsanlar söze değil niyete, görüntüye değil samimiyete hasret kaldı. Böylesi zamanlarda gerçek iyilik, alkış beklemeden yapılan iyiliktir. Kimsenin görmediği yerde de aynı dürüstlükle yaşayabilmektir.

Rabbim, iyiliği kirleten niyetlerden bizleri muhafaza etsin. Attığımız her adımı doğruluğa, merhamete ve adalete yöneltsin. Çünkü iyi olmak, varılacak bir makam değil; ömür boyu yürünecek bir yoldur. O yolun sonunda bizi ulaştıracak olan da söylediklerimiz değil, attığımız adımlar olacaktır.

Kötülüğün bin bir türüne şahitliğimiz artarken Rabbim, iyilerin iyiliğini yeryüzünde daim eylesin, nurunu çoğaltsın.

Selametle…