“Tasarruf mecburiyete dönüştü”

Ne değişik bir varlık insanoğlu… Alım gücü olan, rakamlarla ve etiketlerle işi olmadan ne istiyorsa alıyor. Alım gücü olmayan yahut zorlanan vatandaş ise indirim takip ediyor. Farkındaysanız artık orta kesim insan kalmadı. Fakirler ve zenginler diye iki grup var. Orta direk diye nitelendirilen, kendi yağıyla kavrulan kesim artık alım gücü olmayan ya da zor geçinen gruba çoktan geçmiş durumda. İndirimde oluşan uzun kuyrukların sebebi de bu. O zaman da ya ürün kalmamış ya da karaborsa baş göstermiş oluyor.

Birkaç gündür altın fiyatlarının düşmesiyle halk, kuyumcuların önünde uzun kuyruklar oluşturdu. Tabii ki “altın yok” denildi. Zam gelince piyasada altınlar şıkır şıkır ortaya konuluyor; düşüşe geçince hooop, sümen altı. Bu ülkede hizmet vatandaşa yapılmıyor mu? Müşteri velinimet değil miydi?

Şimdi de petrol zamları var. Bu ne demek oluyor? Ulaşım ve nakliye ücretlerindeki artış, cep yakacak. Cüzdanı kabarık olanlar, alım-satım dengesinde çok da sarsılmayacak. Ancak fakir, daha da fakirleşecek.

Zamlar her gün yeni bir eşiği aşarken, maaşlar aynı yerde sayıyor. İnsanlar, ihtiyaç listesine göre değil; cebindeki paranın ederi kadar ihtiyaçlarını karşılamaya çalışıyor. Toplum öyle bir hâle geldi ki, cebindeki paraya değil; sakladığı altına güveniyor. Bu yalnızca ekonomik değil; sosyolojik bir kırılma. İnsanlar, kazanma telaşından çok kaybetmemenin endişesini taşıyor.

Bu çok büyük bir kriz. Bilinmezlik krizi, kaybetme korkusu. Yine de kabul edelim, Türkiye bu işi çok iyi başarıyor. Asgari ücretle, emekli maaşıyla hayatını idame ettirme çabası takdire şayan. Bu zamlar ve enflasyon sanki işlemiyormuşçasına kanaat ediliyor. Bir kilo yerine yarım kilo alınır, dışarıda içilen çay evde demlenir, eskisi atılmaz. Peki, bu tasarrufun sebebi nedir, hiç düşündünüz mü?

Biz yetiştirilirken kusur, eksik evden dışarı çıkarılmazdı. Açlık dile getirilmezdi. “Kol kırılır, yen içinde kalır” mantığıyla büyütüldük. Atalarımız da atasından böyle gördü. Hiç söylemeyiz eksiğimizi, gediğimizi dışarıya. Hep kan kustuk, kızılcık şerbeti içtik biz. Gururlu bir milletiz; el açmayız. Küçük şeylerle mutlu olduk.

Ancak unutulmaması gereken bir gerçek var.  Sürekli idare eden bir toplum, bir süre sonra yaşamaz; sadece sürdürür. Oysa insan, sürdürmek için değil; gerçekten yaşamak için var. Üzücü ve garip olan ise şu; İdare ederek ayakta kalan bir toplumun en büyük kaybı, bir gün artık ayakta kalmayı bile başarı saymasıdır.

Selametle.