“Arkadaşlık….”

Arkadaşlık, ömrümüzün duraklarında farklı suretlere bürünür. Kimi zaman aynı sırayı paylaştığınız kişidir o, kimi zaman aynı üniformanın içine sıkıştığınız kader arkadaşınız… Bazen bir yolculukta tanışırsınız, bazen bir ibadetin kalabalığında. Farklı bağlar, farklı zamanlar ve farklı insanlar… Ama hepsinin ortak bir yanı vardır. Hayatın bir döneminde insanı tamamlayan o eşlik duygusu.

İlk büyük sosyal imtihanımız şüphesiz okul arkadaşlığıdır. Hayal kırıklıklarının, ilk başarıların, gizli sırların paylaşıldığı yıllardır. Aynı sırada fotoğraf çektirdiğimiz, aynı sınıfta ter döktüğümüz, aynı teneffüste ekmek arası tost paylaştığımız arkadaşlar… Belki yollar ayrılır, hayat dağıtır; ama yıllar sonra bile bir okul arkadaşının adı duyulduğunda yüzünüzde beliren hafif tebessüm o günlerden kalmadır. Çünkü okul, sadece öğrenme değil; birlikte büyüme yeridir.

Erkekler için hiç şüphesiz asker arkadaşlığı bambaşkadır. Askerliğin ortak bir dili vardır. Aynı koğuşun kokusu, aynı nöbetin ayazı, aynı komutanın sesi… Bu paylaşımın içinde doğan dostluk, belki de en hızlı kurulan ama en uzun yaşayan bağlardan biridir. Bu yüzden asker arkadaşlığı denilince akla hep “kardeşlik” gelir. Çünkü bazı bağları hayat değil, mecburiyet kurar; mecburiyetin içinden de sadakat çıkar.

Bir de Hac ve umre arkadaşlığı vardır ki, gönül coğrafyasının en özel ilişkilerindendir. Hayatta herkesle yolculuk edersiniz ama herkesle dua edemezsiniz. Hac, insana hem kalabalığın içinde yalnızlığı hem de yalnızlığın içinde kardeşliği öğreten bir yolculuktur. Aynı tavafta yanında yürüyen, aynı duada sessizce eşlik eden insanlar, hayat boyu unutulmaz. Orada kurulan bağlar, dünya kalabalığında birbirini bulmuş iki ruhun yakınlığıdır.

Elbette her arkadaşlık parlak değildir. Okul yıllarında kırgınlıklar, askerlikte sürtüşmeler, Hac yolculuğunda sabır sınavları olabilir. Ama yine de bu ilişkilerin ortak bir gücü vardır. Paylaşılan tecrübenin unutulmazlığı. Aynı zorluğu, aynı sevinci, aynı duayı, aynı koşturmacayı yaşamış olmak… Bu birliktelik, yıllar sonra karşılaşınca konuşmayı bıraktığınız yerden devam etme kolaylığını verir.

Modern dünyanın hızında bazı bağlar zayıflıyor gibi görünse de bu özel arkadaşlıkların değeri eksilmiyor. Çünkü onlar günlük ilişki değil; hayatın dönüm noktalarında doğmuş bağlar. Bir okul arkadaşı çocukluğunu bilir, bir asker arkadaşı cesaretini; bir Hac arkadaşı kalbini… Bu arkadaşlıklar, insanın hayat boyunca farklı hâllerini kayda geçirir. Her biri ayrı bir ‘ben’e şahitlik eder. Hayat değişir, mekân değişir, insanlar değişir… Ama o şahitlik duygusu, hiçbir zaman eskimez.

Okul arkadaşlığı mahallede oyun arkadaşlığı çocuklukta arkadaşlıklar bizim yaşı kemale ermişlerde daha kıymetli hale geliyor…

Ömrümüz ve yürüyeceğimiz yol azaldıkça geçmişe ve geçmiş arkadaşlıklara öykünerek yaşamaya başladık…

Hayatın her alanında tecrübelerimiz oluştu…

Elbette bu yaşa kadar insan sarrafı olduk. Karşımızdakinin gözünün içine bakınca el ayak hareketlerine bakınca el yüz mimikleri ne bakınca hemen bir kanaatimiz oluşuyor…

Bizim gibiler bu yaş ve tecrübeyle yeni dostluk ve arkadaşlık kurmakta çok zorlanıyoruz.

Merhabadan sonra hal hatır ve genele dair birkaç cümle dışında bağrımızı açıp sır saklayacağını umduğumuz kimse kalmadı…

Hayatımızın kalan kısmını Hüdai nabit tek başına ve sırlarımızla yaşamaktan başka hiçbir çaremiz yok..

Etrafımızda yüzü gülen ama kalben ağlayan bir toplumla beraberiz…

Samimi içten güvenilir sadakatle arkadaşlıkları olanlar şimdiki zamanın en zenginleridir…

Böyle biline…!

Selametle